Jan Greven

Het denken blijft doorgaan

Waarom is december zo’n moeilijke maand?

Kerstboomlopik

Open haard. Glas wijn erbij – geniet, maar drink met mate. Gordijnen dicht. De buitenwereld buitengesloten. Melancholie. Denken aan vroeger. Maar alleen gefilterde herinneringen mogen binnen. Herinneringen aan vroeger als de tijd van peilloos goed en niks aan de hand.

Ik weet het: wegkruipen in een cocon, een deksel over het verdriet met hulp van verdringing en een goed glas wijn, het is een vlucht. Het is de troost van de illusie. Maar de tussenweg tussen deze illusie van geborgenheid bij de open haard en het rauwe verdriet om de realiteit kan ik nog maar moeilijk vinden. December is bij uitstek de maand waarin je dat ervaart. De illusie van geborgenheid dringt zich op. Verdringen wil je niet. Maar machteloos verdrietig tegenover elkaar zitten is ook zo droef.

Ze had een kerstboom. Zo één, die je na gebruik kunt afstoffen en opgevouwen opbergen in een doos. Ik houd niet van kunstbomen, maar ze had zich niets van mijn bezwaren aangetrokken. Het was een boom die haar helemaal paste. Wel sfeer, geen uitvallende naalden en troep in huis. Alle versiering zelf uitgezocht op de reizen die ze maakte. Bij ieder versiersel een verhaal. De boom vertelde haar leven. Toen ik haar vond, die verschrikkelijke eerste week van januari van dit jaar, stond de boom nog opgetuigd in de kamer. Ze lag er vlakbij. Dood. Sinds dat moment kan ik geen kerstboom meer zien zonder brok in de keel. Alleen daarom al is december een moeilijke maand.

Haar boom staat nu in het huis van onze zoon. Dat is goed. Er wordt iets doorbroken. Iets dat verbonden was met haar leven, haar persoon, krijgt een nieuwe bestemming. Verliest daardoor iets van zijn intimiteit. Wordt minder relikwie, maar krijgt een nieuw bestaan in een andere wereld. Zoals ook haar huis van háár huis verandert in een huis voor anderen. Dat is goed. Het helpt om met haar dood in het reine te komen.

In het begin voelde iedere activiteit in die richting als ontrouw. Zelfs verraad. Dat gevoel ging ver. We hadden te veel rouwkaarten besteld en waren ontdaan bij de gedachte dat de overblijvende kaarten met haar foto in de oud papierbak zouden belanden. Alsof we haar zelf bij het oud papier  zetten. We zijn daar wat sterker in geworden. Maar bij de confrontatie met haar boom besef je hoe dun het ijs nog is.

Natuurlijk, het hele jaar door investeren we in gezelligheid en aandacht voor elkaar. Maar december springt er toch uit. Door die twee feesten van warmte en gezelligheid. Sinterklaas en Kerst. Beide feesten zitten vol met rituelen. In het ene gezin draait het bij Sinterklaas om surprises, in het andere om gedichten. Voor weer een ander hoort samen eten bij Sinterklaas. Vaak hoor je dat iedereen op pakjesavond bij voorkeur zit op dezelfde stoel als vorig jaar. Op dezelfde plek in de kamer. Met Kerst is het niet anders. Eerste Kerstdag altijd bij de één, Tweede Kerstdag bij de ander, of andersom. Vaak wordt moeder haast ritueel gehaald op Eerste Kerstdag of meldt zich een vriend of vriendin, die er-met-Kerst-altijd-bij-is. Ook het menu ligt vaak vast. Eerste Kerstdag altijd zus, Tweede Kerstdag altijd zo. We voelen feilloos aan welk eten past bij Kerst, en welk eten niet.

Met al hun vaste momenten zijn Sint en Kerst rituele gebeurtenissen waarin het familie- , gezins- of vriendschapsgevoel gevierd wordt. Normaal gesproken zijn die gevoelens abstract, maar in rituelen kun je ze concreet maken. Een huwelijk is zo’n ritueel, of de viering van een speciale verjaardag (50 of 65 jaar). Of een begrafenis. Wat je voor elkaar betekent, kun je op die momenten haast tastbaar voelen. Vandaar de tranen die er vloeien bij een speech. Soms tranen van verdriet, soms van vreugde. Want wat ons raakt, emotioneert ons.

Sint en Kerst zijn net als huwelijk, verjaardag en begrafenis, rituele gebeurtenissen. Zij het bijzondere, omdat ze ieder jaar terugkeren. In december.

Vaak kun je niet goed zeggen hoe het zat met de liefde en genegenheid in het gezin waarin je opgroeide. Maar kijk door je oogleden terug naar vroegere Sinterklaas- of Kerstfeesten en je ziet het voor je. Of, want het tegendeel is ook mogelijk, je ziet wat er toen aan liefde en genegenheid ontbroken heeft.

Rituelen ontwikkelen zich heel langzaam. Afspraken er over worden nooit expliciet gemaakt. De rituelen van Sinterklaas en Kerst laten zien hoe we als familie, gezin of vriendenkring willen zijn. Zijn we ook zo? Of maken we ons wat wijs en spelen we bij Sinterklaas en Kerst ‘happy family’ om na afloop opgelucht te constateren dat we er weer een jaar af zijn. Als de keizer geen kleren aan heeft, wie durft dat dan te zeggen?

Hoe heftig, hoe destabiliserend werkt het als een buitenstaander, meestal in de persoon van een kersverse schoondochter of schoonzoon, voor het eerst in de kring, niet echt mee doet en laat merken zich niet thuis te voelen? Hoe kwetsbaar zijn we in die twee symbolen van familiegevoel, Sint en Kerst.

Mijn dochter leefde alleen. In harmonie met zichzelf. In haar kunstkerstboom werd dat weerspiegeld. Symbool van zelfredzaamheid in zake geluk. Haar dood te vinden bij dat symbool was sowieso al hartverscheurend.

Haar aanwezigheid was ook essentieel voor de invulling van onze symbolische decemberfeesten. Wat is Sinterklaas zonder haar gedichten, zonder de intense vreugde en verwachtingsvolle spanning op haar gezicht als een door haar gemaakt gedicht werd voorgelezen en het bijbehorend cadeau werd uitgepakt? Wat is Kerst zonder het door haar gemaakte toetje op het kerstdiner van Kerstavond – altijd Kerstavond om haar niet te claimen voor de Kerstdagen, want ze hield niet van claims. Daar stond ze, in de keuken, om op het allerlaatste moment de final touch op haar desserts aan te brengen. En je moest daar geen enkele aanmerking op maken. Ze was kwetsbaar in haar desserts.

Valt een stuk gelopen ritueel te vervangen? Natuurlijk willen we dóór met het onderstrepen van het familiegevoel. Maar kan dat ook als er niet meer te vieren valt, zoals we vroeger vierden dat we elkaar lief hadden? Voor die vraag stelt december de rouwenden. De rouwenden mogen niet zeggen: nu stellen Sint en Kerst niks meer voor. Dat mag niet vanwege alle liefde om hen heen, vanwege de liefde en genegenheid die zij juist in droeve tijden ervaren van kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden.

Maar een nieuw ritueel om die liefde en genegenheid te vieren en te beleven trek je niet zo maar uit de kast. Het is goed als kinderen hun net weduwe geworden moeder met Kerst bij hen uitnodigen. Maar vroeger toen zij nog geen weduwe was, ontving zij zelf, vierde haar  ritueel in eigen huis. Dat is voorbij en zo wordt Kerst een confrontatie met vroeger. Vroeger, zoals het was en nooit meer wordt. De weduwe ziet hoe haar kinderen hun best gedaan hebben. Het ontroert haar. Maar nooit voelde ze smartelijker dat ze alleen is, dat haar man er niet meer is. Ze vindt zichzelf ondankbaar, verwijt zichzelf haar verdriet, wil de vrolijkheid van het samenzijn niet verzieken. Huilt later, alleen in haar bed in de onwennige logeerkamer van haar kinderen. Tranen om een ritueel dat was maar nooit meer terug komt.

Daarom is december zo’n moeilijke maand.  

 

2 reacties

  1. <html> <head> <meta content="text/html; charset=UTF-8" http-equiv="Content-Type"> </head> <body bgcolor="#FFFFFF" text="#000000"> Hallo Jan,<br> <br> Zojuist las ik geroerd je persoonlijke overwegingen over rituelen bij de decemberfeesten; zo inleefbaar schrijf je over het intens gemis van en  verdriet over je dochter.<br> Even later in het Ref.Dagblad over de rituelen bij jonggestorven kinderen in de eerste eeuwen na Christus (zie hierna).<br> <br> Waarom zouden wij anno nu ons ook niet mogen vertroosten met die gedachte; dat er niet alleen een verbonden verleden maar – hoe en op welke wijze dan ook-  ook weer een toekomst met elkaar mogelijk is…ondanks onze ratio, ondanks wat dan ook.<br> <br> Ik wens je een vertroostende Kerst en jaarwisseling en kracht bij het herdenken bij afloop van een jaar zonder je kind.<br> <br> Hartelijke groet,<br> <br> Wout Snijder<br> <br> <h1 class="page_header">Vroege Kerk geloofde in eeuwig leven voor jonggestorven kinderen</h1> <div class="article_datetime"> 14-12-2012 18:25 | Klaas van der Zwaag </div> <div id="article_images" class="shadowBottomRight"> <div id="img_border" class=""> <div id="article_img"> <a rel="article_images" class="article_image" href="http://www.refdag.nl/polopoly_fs/2012_12_15_kerk1_ossewaarde_5_fc_web_1_699633%21image/3642051397.jpg&quot; title="TILBURG – Een kindersarcofaag (vierde eeuw) in het Musea Pio Cristiano, Vaticaanstad. De fries bevat afbeeldingen van twee Bijbelse scènes. Links het visioen van Ezechiël 37, waarin een jeugdig persoon met een staf het hoofd van een liggend figuurtje aanraakt en opwekt. Rechts begroeten de wijzen uit het Oosten het Kind Jezus. Foto uit besproken boek"> <img src="cid:part1.02050107.02010908@herwout.nl" alt="Vroege Kerk geloofde in eeuwig leven voor jonggestorven kinderen – TILBURG – Een kindersarcofaag (vierde eeuw) in het Musea Pio Cristiano, Vaticaanstad. De fries bevat afbeeldingen van twee Bijbelse scènes. Links het visioen van Ezechiël 37, waarin een jeugdig persoon met een staf het hoofd van een liggend figuurtje aanraakt en opwekt. Rechts begroeten de wijzen uit het Oosten het Kind Jezus. Foto uit besproken boek " style="width:270px; height:114px;"> </a> <span class="zoom" onclick="jQuery(this).prev().click();"></span> </div> <div> <div id="article_alttext"> <p> TILBURG – Een kindersarcofaag (vierde eeuw) in het Musea Pio Cristiano, Vaticaanstad. De fries bevat afbeeldingen van twee Bijbelse scènes. Links het visioen van Ezechiël 37, waarin een jeugdig persoon met een staf het hoofd van een liggend figuurtje aanraakt en opwekt. Rechts begroeten de wijzen uit het Oosten het Kind Jezus. Foto uit besproken boek </p> </div> </div> </div> </div> <div class="article_lead"> <p>TILBURG – De Vroege Kerk geloofde in de opstanding en het eeuwige leven voor jonggestorven kinderen. Dat blijkt uit een promotieonderzoek van dr. Jos Ossewaarde naar christelijke kindersarcofagen in grafkamers in Romeinse catacomben, in kerken in de stad Rome en in musea binnen en buiten Italië. </p> </div> <div class="article_body"> <p>Ossewaarde (70), die woensdag in Tilburg op dit onderwerp promoveerde, beschrijft en analyseert afbeeldingen op sarcofagen, die Bijbelse scènes voorstellen en samen met de catacombenschilderingen tot de oudste afbeeldingen van de christelijke kunst behoren.</p> <p>Het proefschrift ”Beelden van verwachting. Een onderzoek naar de afbeeldingen en hun betekenis op Romeinse christelijke kindersarcofagen uit de 3e en 4e eeuw” (in eigen beheer uitgegeven) bevat uniek beeldmateriaal. De promovendus laat zien dat de afbeeldingen op de kinder­sarcofagen niet alleen kunsthistorisch van belang zijn vanwege hun betekenis voor de latere westerse christelijke kunst, maar ook theologisch omdat ze een bijdrage leveren aan een beter begrip van hoe christenen hun geloof beleefden.</p> <p>In de eerste eeuw van de westerse jaartelling werden in Rome de doden verbrand en de as in urnen bijgezet. Vanaf de tweede eeuw kwam het begraven in gebruik. Volgens de promovendus zijn de pogingen om deze veranderingen met het opkomende christendom te verbinden „weinig overtuigend. Onbekend is ook of christenen in de eerste twee eeuwen op een andere manier met hun doden omgingen dan niet-christenen. Er zijn in elk geval geen aanwijzingen op grond waarvan kan worden aangenomen dat christenen ten aanzien van de wijze van begraven een afwijkende positie zouden hebben gehad.”</p> <p>Hoe dan ook, buiten de stadsmuren ontstonden grote onderaardse begraafplaatsen, zogeheten catacomben. Daarin werden de doden, meestal gewikkeld in lijkwaden, begraven in nissen in gangen die soms kilometers lang waren. Wie het zich kon permitteren schafte een eenvoudige grafkist aan of een fraai gedecoreerde sarcofaag. Er ontstonden in Rome speciale werkplaatsen voor deze grafkisten.</p> <p>Rond het jaar 200 leefden er in Rome zo veel christenen (waarschijnlijk rond de 15 procent) dat de kerk zich ging bekommeren om het begraven van de eigen gemeenteleden. De Calixtuscatacombe, waar vooral (maar niet uitsluitend) christenen begraven werden, is een van de oudste en in ieder geval de grootste catacombe van Rome. Het vele kilometers lange gangenstelsel strekt zich uit over vier verdiepingen onder de grond en bevat ongeveer 500.000 graven.</p> <p>Uit de onderzoeksperiode van de promovendus zijn ongeveer 1500 exemplaren van sarcofagen bekend, waarvan er 76 bestemd zijn voor kinderen. De kindersterfte was hoog: 30 procent stierf het eerste jaar, slechts 50 procent bereikte de tienjarige leeftijd. </p> <p>De dood was dus een niet weg te denken element in het leven van alledag. Er zijn weinig gebeurtenissen in een gezin die zo ingrijpend zijn als het verlies van een kind, zo begint Ossewaarde zijn boek. De meest voorkomende afbeelding op niet-christelijke kinder­sarcofagen uit de tweede en de derde eeuw was de zogenaamde ”conclamatio”-scène, die laat zien hoe het zojuist overleden kind op een bed is gelegd en wordt omringd door ouders en verzorgers die in stil verdriet rouwen om het verlies van hun kind.</p> <p>Dat is niet anders dan in christelijke kring. Maar aan het eind van de derde eeuw vindt er volgens Ossewaarde een omslag plaats doordat de gebruikelijke pagane (heidense) afbeeldingen plaatsmaken voor kindersarcofagen met christelijke symbolen en Bijbelse voorstellingen, zoals een schaapdragende herder (die verwijst naar Jezus als de goede Herder) of waarop het overleden kind in gebedshouding, met opgeheven armen, wordt geportretteerd. „De meeste Bijbelse scènes hebben vooral betrekking op het Nieuwe Testament en verwijzen met name naar de genezingen en dodenopwekkingen van Jezus. Het zijn scènes waarin Jezus laat zien dat Hij macht heeft over leven en dood. Wat het Oude Testament betreft is er vooral een voorkeur voor Jona en Noach, en voor Daniël te midden van de leeuwen.”</p> <p>De afbeeldingen drukken vooral beelden van hoop en verwachting uit, aldus Ossewaarde. „Daarin verschillen de christelijke kindersarcofagen wezenlijk van de niet-christelijke kindersarcofagen, die vooral gedecoreerd werden met afbeeldingen uit het leven van het kind, zoals kinderspelen als knikkeren en hoepelen, of het rijden in een bokkenwagentje. Het gaat nu niet om het opgenomen worden in de wereld van de muzen, maar om het eeuwig leven met God.”</p> <p><em>U bent stellig in de hoop voor jonggestorven kinderen bij de eerste christenen. Waarop was deze hoop gebaseerd? </em></p> <p>„Vooral op de verwachting van een toekomstige opwekking van de doden. Vrijwel alle Bijbelteksten achter de gekozen afbeeldingen spreken daarvan. Jezus zegt van Zichzelf dat Hij de opstanding en het leven is. Wie in Hem gelooft, heeft eeuwig leven en Hij zal hem opwekken ten jongsten dage. De verwachting dat je eens verenigd zult worden met je kind dat je zojuist hebt begraven was in een grafcontext een boodschap van enorme troost.”</p> </div> <br> <br> <br> <br> <div class="moz-cite-prefix">Op 15-12-2012 13:53, Jan Greven schreef:<br> </div> <blockquote cite="mid:50cc72c280eb9_7ec3ff368f1895c23d3@chi-worker15.posterprod.com.tmail" type="cite"> <style> /*<![CDATA[*/ body { margin: 0; padding: 0; } a:link, a:visited, a:hover, a:active { color: #EB7400; text-decoration: none; } table, td, tr { font-family: ‘Helvetica Neue’, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px; color: #333; } p { margin: 0 0 10px; line-height: 1.3em; } h1 { margin: 10px 0 20px; } h2 { margin: 0 0 5px 0; } li { padding-bottom: 3px; list-style-position: outside; margin-left: 15px;} img { max-width: 100%; height: auto; } #first_section a { font-weight: bold; } #logo_mobile { display: none; } @media only screen and (max-width: 480px), only screen and (max-device-width: 480px) { table { width: 300px; } table[width="650"] { width: 350px !important; } table[width="610"] { width: 330px !important; } table[width="578"] { width: 300px !important; } td[width="650"] { width: 350px !important; } td[width="610"] { width: 330px !important; } td[width="578"] { width: 300px !important; } td[width="538"] { width: 280px !important; } td[width="435"] { width: 230px !important; } td[width="300"] { width: 200px !important; } td[width="250"] { width: 100px !important; } td[width="20"] { width: 10px !important; } td[width="16"] { width: 10px !important; } td[height="20"] { height: 10px !important; } tr[height="20"] { height: 10px !important; } p[class=w500] { width: 250px !important; } div[class=w500] { width: 250px !important; } td[class=w20] { width: 10px !important; } td[class=h20] { height: 10px !important; } #subs_container td[width="435"] { width: 200px !important; padding-left: 16px !important; } #subs_container td[width="175"] { width: 43px !important; } #subs_container td[width="175"] table { width: 43px !important; } div[class=post_body] { width: 300px !important; } td[id=sub_title] { width: 170px !important; padding-left: 16px !important; } td[id=sub_title] img { width: 170px; } td[id=sub_date] { width: 100px !important; padding-right: 10px !important; font-size: 14px !important; } #header img { max-width: none; } div[id=logo_container] { background: url("http://posterous.com/images/emails/design/logo_mobile.png&quot😉 no-repeat; width: 330px; height: 60px; } img[id=logo] { display: none !important; } a[id=download_app_link] { font-size: 12px !important; } } /*]]>*/ </style> <p style="font-size: 14px; color:#999999; padding-bottom: 15px; text-align: center;">This is a private email. Please do not forward.</p> <table align="center" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="650"> <tbody> <tr> <td class="h20" colspan="3" style="border-top-left-radius:5px; border-top-right-radius:5px" bgcolor="#EAEAEA" height="20"><br> </td> </tr> <tr> <td class="w20" bgcolor="#EAEAEA" width="20"><br> </td> <td> <table style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size: 12px;" align="center" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="610"> <tbody> <tr id="header"> <td style="font-family: ‘Helvetica Neue’,Helvetica,Arial,sans-serif; font-size:24px" height="60" width="610"> <div id="logo_container"> <img moz-do-not-send="true" alt="Posterous Spaces" id="logo" src="http://posterous.com/images/emails/design/logo.jpg&quot; width="610"> </div> </td> </tr> <tr> <td> <table bgcolor="#FFFFFF" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="610"> <tbody> <tr height="20"> </tr> <tr> <td width="16"><br> </td> <td width="578"> <table id="first_section" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="578"> <tbody> <tr> <td> <p></p></td></tr></table></td></tr></table></td></tr></table></td></tr></table></body></html>

  2. <html><head><meta http-equiv="content-type" content="text/html; charset=utf-8"></head><body dir="auto"><div style="-webkit-text-size-adjust: auto; ">Het heeft mij verdriet gedaan toen u stopte met schrijven in Trouw.</div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">Nu pas uw emails ontdekt.</span><br><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">Hoe u schrijft over het verdriet om uw dochter heeft.</span></div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">&nbsp;mij diep getroffen.</span></div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">Ik heb geen woorden van troost voor u</span></div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">Veel sterkte toegewenst voor de maand Januari en de tijd na deze maand.</span></div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;"><br></span></div><div><span style="-webkit-text-size-adjust: auto;">Willy van Kampen.<br>Verstuurd vanaf mijn iPad</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: auto; "><br>Op 15 dec. 2012 om 13:53 heeft Jan Greven &lt;<a href="mailto:post@jangreven.posterous.com">post@jangreven.posterous.com</a>&gt; het volgende geschreven:<br><br></div><blockquote type="cite" style="-webkit-text-size-adjust: auto; "><div> <style> /*<![CDATA[*/ body { margin: 0; padding: 0; } a:link, a:visited, a:hover, a:active { color: #EB7400; text-decoration: none; } table, td, tr { font-family: ‘Helvetica Neue’, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px; color: #333; } p { margin: 0 0 10px; line-height: 1.3em; } h1 { margin: 10px 0 20px; } h2 { margin: 0 0 5px 0; } li { padding-bottom: 3px; list-style-position: outside; margin-left: 15px;} img { max-width: 100%; height: auto; } #first_section a { font-weight: bold; } #logo_mobile { display: none; } @media only screen and (max-width: 480px), only screen and (max-device-width: 480px) { table { width: 300px; } table[width="650"] { width: 350px !important; } table[width="610"] { width: 330px !important; } table[width="578"] { width: 300px !important; } td[width="650"] { width: 350px !important; } td[width="610"] { width: 330px !important; } td[width="578"] { width: 300px !important; } td[width="538"] { width: 280px !important; } td[width="435"] { width: 230px !important; } td[width="300"] { width: 200px !important; } td[width="250"] { width: 100px !important; } td[width="20"] { width: 10px !important; } td[width="16"] { width: 10px !important; } td[height="20"] { height: 10px !important; } tr[height="20"] { height: 10px !important; } p[class=w500] { width: 250px !important; } div[class=w500] { width: 250px !important; } td[class=w20] { width: 10px !important; } td[class=h20] { height: 10px !important; } #subs_container td[width="435"] { width: 200px !important; padding-left: 16px !important; } #subs_container td[width="175"] { width: 43px !important; } #subs_container td[width="175"] table { width: 43px !important; } div[class=post_body] { width: 300px !important; } td[id=sub_title] { width: 170px !important; padding-left: 16px !important; } td[id=sub_title] img { width: 170px; } td[id=sub_date] { width: 100px !important; padding-right: 10px !important; font-size: 14px !important; } #header img { max-width: none; } div[id=logo_container] { background: url("http://posterous.com/images/emails/design/logo_mobile.png&quot😉 no-repeat; width: 330px; height: 60px; } img[id=logo] { display: none !important; } a[id=download_app_link] { font-size: 12px !important; } } /*]]>*/ </style> <p style="font-size: 14px; color:#999999; padding-bottom: 15px; text-align: center;">This is a private email. Please do not forward.</p> <table align="center" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="650"> <tbody><tr> <td bgcolor="#EAEAEA" class="h20" colspan="3" height="20" style="border-top-left-radius:5px; border-top-right-radius:5px"></td> </tr> <tr> <td bgcolor="#EAEAEA" class="w20" width="20"></td> <td> <table align="center" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size: 12px;" width="610"> <tbody><tr id="header"> <td height="60" style="font-family: ‘Helvetica Neue’,Helvetica,Arial,sans-serif; font-size:24px" width="610"> <div id="logo_container"> <img alt="Posterous Spaces" id="logo" src="http://posterous.com/images/emails/design/logo.jpg&quot; width="610"> </div> </td> </tr> <tr> <td> <table bgcolor="#FFFFFF" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="610"> <tbody><tr height="20"></tr> <tr> <td width="16"></td> <td width="578"> <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" id="first_section" width="578"> <tbody><tr> <td> <p></p></td></tr></table></td></tr></table></td></tr></table></td></tr></table></div></body></html>

Reacties zijn gesloten.

© 2017 Jan Greven

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: